Karadeniz, özellikle genç nüfusun iş imkanlarının kısıtlı olması sebebiyle göç ettiği bir bölge. Ardeşen de bundan nasibini almış durumda. Gençler, memleketlerinden uzakta, farklı şehirlerde veya ülkelerde ekmek parası kazanmanın derdine düşerken, geride kalan aileleri, özellikle yaşlılar, hasretle onların yolunu gözlüyor.
Memleketin bu sessiz sakin köşelerinde, yaşlılarımızın en büyük tesellisi, bir kapı çalması, bir dost sohbeti. Ne yazık ki, bu da gün geçtikçe azalıyor. Eskiden köy evlerinde misafir eksik olmaz, dost ziyaretleri sıkça yapılırdı. Şimdi ise birçok yaşlı, yalnızlığa terk edilmiş durumda. Ardeşen’in yaşlılarına sahip çıkmak, onları unutmamak bizlere düşüyor.
Her hafta, bir ziyaret, bir hoş sohbet, sadece bir kahve içimi kadar bile olsa, onların hayatlarına anlam katabilir. Gençlerimiz gurbette mücadele ederken, burada kalan büyüklerimizi yalnız bırakmamak, onlara destek olmak toplumsal bir görevdir. Unutmayalım ki, bir gün hepimiz o yaşlara geleceğiz.
Bunu pazar günlerinin bir rutini haline getirebiliriz: büyüklerimizi ziyaret etmek, hal hatır sormak, onlara kendilerini değerli hissettirmek. Çünkü en güzel hediye, zamanımızdır.
