Bazı insanlar için memleket sevgisi, tıpkı anneye duyulan derin bir bağ gibidir; güçlü, köklü ve vazgeçilmez. Çoğumuz gurbet elde yaşar, ama gönlümüz hep o köklere dönüktür.
Ardeşen ve Işıklı arasında, Taşbaşı mevkiini geçtikten sonra bir ağaç çıkar karşınıza. Bu ağaç, tek bir kökten yükselip iki gövdeye ayrılır; adeta, kökleri sağlam ama iki kültüre bölünmüş insanları simgeler.
Bu ağacın hikayesi, hem burada hem uzakta yaşayan herkesi temsil eder. Tıpkı benim gibi; Manisa’dayım, ama aslında hep Ardeşen’deyim. Almanya’da, Amerika’da, dünyanın dört bir yanında yaşayan insanlarımız da bu ağacın gövdesinde saklıdır. Zor şartlarda, özlemle, hasretle, yalnız ama hep dimdik, hep sağlam…
Baharla birlikte yapraklarla örtünür bu ağaç; sonbaharda ise çıplak kalır, ve işte o zaman o tek kökten yükselen iki ayrı yaşamı, iki farklı kültürü en net haliyle gösterir.
Bu ağaç, Ardeşen’i, Doğu Karadeniz’i, gurbeti ve aradaki o kopmaz bağı en güzel şekilde anlatan bir doğal anıt gibi duruyor. Umarım, daha nice yıllar ayakta kalır, kökleri gibi güçlü ve dimdik.
Onur ALMIŞLAR – Ardeşen Postası
